My First Gig: Spencer Vos aka DJ/producer Axel Rator

My First Gig Axel Rator 1991
This week the story of the Dutch DJ/producer Axel Rator is revealed. "Some people gave Paul Elstak and me the title 'pioneer of the hardcore gabber scene'."

Share This Post

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

‘The butcher was our ride to gigs’

“When I was younger I always had to grin when I heard older people talk about ‘the old days’. And still, it is a rather weird idea that things used to be different. Every generation knows its own music, a complete scene of painters, poets, writers, philosophers, musicians, typical instruments and of course drugs.” 

The eighties

“In the 80s I used to listen to the radio a lot. Renowned DJs as Ferry Maat of the former notorious radio-pirates on boats just of the Dutch shore fatigued us all day. Constantly you would hear Doe Maar, Drukwerk, Benny Nijman and so on. At night the same dull DJs played their so called drive-in shows in so-called super discos where again you would hear the same Top 40 music. People stood around bored, hoping to find someone to hook up with, but those people were just as boring. I truly hated the last years of the 80s!”


“And then there was house! Of course it didn’t present itself at a birthday party with wish-wash and a cookie. No, house entered as the punker from The Young Ones, with door and all.”
DJ Axel Rator playing his first gig in 1991

Bloody noise

“With the arrival of house in 1986, the critics were clear in their opinions: house was bloody noise, a harbinger of the end of times. Record companies who usually begrudged each other everything, were suddenly united: this was unacceptable. Even the church got involved and called house music blasphemy. People would get negatively influenced by the low tones and were an assault on common sense. This type of bizar, unfounded information filled the newspapers every single day. Fortunately also people like Gert van Veen existed.”

Fierce Ruling Diva

“Clubs and other legitimate venues were afraid to burn their fingers on house-parties. Despite this, somewhere in 198, I received an invitation by Jeroen Flamman (Fierce Ruling Diva) to visit his party Subtopia – somewhere in the middle of the night at a dubious spot. Later Jeroen made waves with The Party Animals.”

Dubious spot

“That dubious spot was in fact Pier 14, behind the Amsterdam Central Station. It was revolting, a total rust-bucket of a ship. When you danced the water from the hold flew around your ears. In short: it was amazing! The speakers were turned on loud – as loud as they could be. Big absentee was a light show; we had to settle for a couple of lights, smoke and a stroboscope.”

DJ Axel Rator in 2016


“I had been producing a lot of synthesizer music for years, in my attic room at home. By now I was bursting of inspiration and had started, mostly for myself, to produce house music. Jeroen liked it and offered to be my editor. The recording studio was Mike Le Roy in the Kerkstraat in Amsterdam, where real men with priceless mixers recorded my music. Soon I released my first record: XLR8 on Subtopia #1 on the Lower East Side record label.”

First gig

“My very first gig took place in 1992 at club Mazzo on the Rozengracht in Amsterdam. I was 23 at that point. First Jeroen Flamman and Dano played and after them we went live as warming-up for Eddy Flashing Fowlkes. I was’t really nervous. With years of keyboard-experience and often on my synthesizers guided by heavy metal guitarist Stef A.L.F. – who had adopted house as well – we bashed our tracks high speed into the club.”

Crazy woman

“Because that first gig was actually an album presentation, we only played music from my first record. Also we had spotted a cross-over in between a mega-creative and completely crazy woman, Inge von Jefferstein. She was going to pimp the show in her own way. It was crazy, totally idiotic, but above all: fabulous!”


“The audience existed of guys with very long hair, long Waterlooplein-hippie-house-pants and girls in tracksuits. The age varied from thirteen till aged über-hippies with beards and Indian hats with small mirrors, who had just stared their second or third youth. They were all connected by their common love for this new music. Mind-blowing pills may have played a roll in this scene, although different from the former era, where people used uplifting drugs to become jolly and expel the boring 80s.”

Club Escape

“After this gig every day we received new  requests for live performances. One of those gigs took me to the Escape at the Leidseplein in Amsterdam, where we had the first house party in a mainstream Amsterdam club. Also on the line-up was N Joy, a top-act from the UK. Up until that point other clubs were still hesitant to welcome house.”

Axel Rator with Fraulein Z

Bloody butcher’s coat

“Many remember my performance as XLR8 at the illustrious Multigroove New Year’s Eve party, that took place in a squatted warehouse at the Duivendrechtse Kade in Amsterdam. The guitarist with whom I produced, is a butcher’s son; the butcher often took us to gigs. So he did this time. Of course we had no cell phones or navigation system so if you weren’t familiar with the exact location, it was rather hard to find.  Finally we arrived at the spot. The Hell’s Angel’s types that guarded the door, opened it immediately when they say the butcher approaching, wearing a bloody butcher’s coat and a huge carving knife in his pocket, hahaha.”

Great gear

“By then we had a – for those days – pretty big set-up for our gigs: a Roland sampler W-30, Juno 106, drum computers, an old Atari with Steinberg Cubase, Moog Liberation, TB 303, TR 606 and a lot more great gear.”


“An incredible amount of people showed up at this New Year’s Eve’s party! Certainly for those days. The moisture dripped of the glass blinds in the ceiling. How many attendees? Then thousand? Fifteen thousand? I suspect that organizers Henk and Ilja had no clue until they started counting. There were no sound limits, no-one measured the decibels. So it was loud, incredibly loud. There I was, wearing jeans shorts, a tanktop and a vague plastic heart around my neck. For those days the line-up was mad: Neuv, Monde, Dano, The Prophet and Lady Dames, to name a few.”

My First Gig Axel Rator gabber

Pioneer of hardcore

“After The Netherlands, Europe followed. First I went on a steady tour to the United Kingdom, that took me from Bristol to Leeds and back. Also I went to Belgium and Italy and played in Planet E. in Switzerland. In Vienna, Austria, organizer Prudil gave parties in squatted metro stations. How cool was that?! Over there my act contained a Japanese Geisha tea ceremony, that seamlessly evolved into self-mutilation after which the fake blood (sugar water) splattered around. One spoke shame of it in Vienna, and I loved it. With all that traveling, I sometimes forgot in what country I was. Some people gave Paul Elstak and me the title ‘pioneer of the hardcore gabber scene’. DJ Lenny D. of Industrial Strength (New York) and myself shared a reputation for the hardest shows in the early 90s.”

Faultless feeling for music

“I have a very developed feeling for what good is in music. Out of thousands of records I faultlessly will pick out those that will score. I used to work as a DJ-booker for the organizers of HellRaiser, Immortality, Digital Overdose, Multigroove and Fun Factory, among others. I was the first to bring a whole bunch of golden artists to the Netherlands, think Jeff Mills, Robert Hood/Underground Resistance and Ken Ishii. One day I stumbled onto one of Ken’s records in an obscure record shop. After listening to it, I moved heaven and earth to book him. It took 6500 guilders and a trip of 24 hours from Tokio to get it done. And it was awsome!”


“In 2011 I celebrated my 20-year anniversary as XLR8 with two albums, of course released by the label of my first record: Lower East Side. I’m still going strong. In 2012 and 2013 I released a lot of music on the Zimmerman Label of Tanzman and Fraulein Z. I’m known for the fuming and fretting tunes that you might qualify as raw techno/electro till Tanxmetal and minmal techno/electro. Recently I recorded a classical music track with opera-singer Martina Prins, Martin Duvall and the Dudok Quartet. Besides that I’m working on new projects with the Spanish David Meiser and German producers.”

“We had some rough days. I’ve had so many experiences, good times and bad. Now, In 2015, I’m father of a daughter, Kiara Vesper, older and hopefully wiser.”

Spencer Vos produces under the names: Axel Rator, Axel E Rator, XLR-8, Spencer, Boris Rechnyf en The Mad Accelerato

Originally published ion February 21st 2015 

“De slager bracht ons naar optredens toe”

“Vroeger moest ik vaak grinniken als ik ouderen hoorde praten over vroeger. Het is ook best een raar idee dat er een tijd was dat dingen anders waren. Elke generatie kent haar eigen muziek, een eigen complete scene, schilders, dichters, schrijvers, filosofen, muzikanten, typische instrumenten en natuurlijk hun drugs.”

Jaren tachtig

“Ik luisterde in de jaren tachtig veel naar de radio. Bekende dj’s als Ferry Maat van de voorheen beruchte radiopiratenschepen vermoeiden ons als luisteraars de hele dag door. Voortdurend hoorde je Doe Maar, Drukwerk, Benny Nijman en consorten. ’s Nachts stonden dezelfde saaie Pieten met hun drive-in shows in zogenaamde superdisco’s en vloog de Top 40 je weer om de oren. Men stond verveeld een slap biertje te drinken, hopend een leuke scharrel te ontmoeten maar die waren al net zo verveeld. Ik vond het eind van de jaren tachtig gewoon verschrikkelijk saai!”
“En toen was er house!  Die kwam natuurlijk niet zomaar op de verjaardag met slappe thee en een koekje binnenvallen. Nee, de house viel binnen zoals de punker uit The Young Ones, gewoon met deur en al.”


“Met de komst van de house in 1986 , waren de heren critici meteen duidelijk in hun mening: het was teringherrie, een voorbode van het einde der tijden. Platenmaatschappijen, die elkaar normaliter het licht in de ogen niet gunden, schaarden zich achter elkaar: dit kon echt niet. De kerk bemoeide zich ermee: dit was godslastering. De lage tonen zouden mensen negatief kunnen beïnvloeden en waren een aanslag op het verstand. Dit soort bizarre, ongefundeerde informatie was elke dag in de krant te lezen. Gelukkig was daar onder anderen Gert van Veen.”

“Clubs, discotheken en andere legitieme uitgaansgelegenheden durfden zich in die tijd niet te wagen aan house-organisatoren. Ergens in 1989 kreeg ik echter een uitnodiging van Jeroen Flamman (Fierce Ruling Diva) om diep in de nacht ergens naar zijn feest Subtopie te komen, dat plaatsvond op een of andere foute plek. Later maakte Jeroen furore met The Party Animals.”

Foute plek

“Die foute plek was bij Pier 14 achter Centraal Station Amsterdam. Het was goor, een roestbak van een schip. Als je danste, vloog het water uit het ruim je dwars door de balken om de oren. Kortom: het was geweldig! De speakers stonden snoeihard, harder kon haast niet. Grote afwezige was een lichtshow; we deden het met wat lampjes, rook en een stroboscoop.”
“Ik was al jaren op mijn  zolderkamertje bezig met het fabriceren van een flinke partij synthesizermuziek. Inmiddels barstte ik van de inspiratie en begon, voornamelijk voor mezelf, house te produceren. Jeroen vond het wel wat en bood zich aan als mijn uitgever. De opnamestudio werd Mike Le Roy in de Amsterdamse Kerkstraat, waar echte mannen met echte onbetaalbare mengtafels mijn muziek opnamen. Al snel bracht ik mijn eerste plaat uit: XLR8 op Subtopia nummer 1 op het Lower East Side platenlabel.”

Eerste optreden

“Mijn allereerste optreden was in 1992 in de Amsterdamse Mazzo op de Rozengracht. Ik was toen 23. Eerst draaiden Jeroen Flamman en Dano, daarna gingen wij live als voorprogramma van Eddy Flashing Fowlkes. Ik was niet echt zenuwachtig. Met jaren toetsenervaring en al vaak op de synthesizers begeleid door een heavy metal gitarist Stef A.L.F. die flink ‘verhousd’ was, ramden we onze tracks er in sneltreinvaart live er doorheen.”

“Dat eerste optreden was een albumpresentatie dus we speelden alleen muziek van mijn eerste plaat. Ergens in Utrecht hadden we een kruising tussen een mega-creatief en volslagen gek wijf ontdekt, Inge von Jefferstein. Zij zou op haar geheel eigen manier het optreden opleuken. Het was te gek, volslagen idioot maar bovenal vet.”


“Het publiek bestond uit jongens met enorm lang haar, lange Waterloopleinhippiehousebroeken aan en meisjes in trainingspakjes. De leeftijd liep uiteen van dertien, veertien tot bejaarde überhippies met baarden en Indiase petjes met spiegeltjes, die aan hun tweede of derde jeugd waren begonnen. De verbindende factor was de gedeelde liefde voor deze vernieuwende muziek. Geestverruimende pillen speelden een rol, maar anders dan die in de scene die de voorafgaande jaren hoogtij had gevierd, waarin mensen pep gebruikten om vrolijk te worden en de boring eighties te verdrijven.”
“Hierna stroomden de aanvragen voor live optredens dagelijks binnen. Zo stond ik in de Escape op het Leidseplein op het eerste housefeest in een reguliere grote Amsterdamse club. Ik stond hier samen met N Joy, een topact uit Engeland. Andere mainstream clubs hadden het tot dan toe niet aangedurfd om house in huis te halen.”


“Mijn optreden als XLR8 op het roemruchte Oud & Nieuw feest van Multigroove in een gekraakte loods op de Duivendrechtse Kade is in de scene echt bijgebleven. De gitarist met wie ik samen produceerde, is een slagerszoon; de slager bracht ons vaak naar onze optredens toe, ook dit keer. Als je niet precies wist hoe je er moest komen, was de locatie nogal lastig te vinden. Mobieltjes had je nog niet, noch een Tomtom. Uiteindelijk vonden we de venue. De Hells Angels-figuren die de deur bewaakten, hadden niet veel in te brengen tegen een slager met een bebloede slagersjas en een groot vleesmes in zijn zak, haha.”
“Wij hadden inmiddels een voor die tijd grote set-up voor live optredens: een Roland-sampler W-30, Juno 106, drumcomputers, een oude Atari met Steinberg Cubase, Moog Liberation, TB 303, TR 606, en nog veel meer mooi spul.”

Niet normaal!

“Het was ongelooflijk hoeveel mensen op dat oudjaarsfeest afkwamen. Niet normaal! Voor die tijd ongehoord! De condens droop van de glazen luiken in het dak naar beneden. Hoeveel mensen er waren? Tienduizend man? Vijftienduizend? Ik vermoed dat organisatoren Henk & Ilja geen idee hadden tot ze gingen tellen. Geluidsgrenzen waren er niet, decibellen werden niet gemeten. Geluidsdruk? Het was hard, het was loeihard.”
“Ik stond te draaien in een korte spijkerbroek en een tanktop met een vaag plastic hartje om mijn nek. De line-up was voor die tijd enórm. Neuv, Monde, Dano, The Prophet en Lady Dames om er een paar te noemen.”
“Na Nederland volgde Europa. Eerst Engeland met een vaste tour van bijna een jaar heen en weer naar Bristol, Leeds, enzovoort; ik ging naar België en Italië, stond in Zwitserland in Planet E. In Wenen, Oostenrijk, gaf organisator Prudil feesten in gekraakte metrostations. Hoe vet was dat?! In Wenen bevatte mijn act een Japanse Geisha theeceremonie, die naadloos overging in zelfmutilatie, waarna en het nepbloed (suikerwater) rond spoot. Wenen sprak er schande over, and I loved it. Soms wist ik niet eens meer in elk land ik nu weer was. Samen met Paul Elstak word ik soms als ‘voortrekker van hardcore-gabber’ genoemd. Samen met New York DJ Lenny D. van Industrial Strength sta ik bekend om de hardste optredens uit het begin van de jaren negentig.”

Feilloos gevoel voor muziek

“Ik heb een behoorlijk ontwikkeld gevoel voor wat muzikaal goed is; uit duizenden platen pik er feilloos juist díe exemplaren uit die gaat scoren. Als vaste dj Booker werkte ik voor organisatoren van HellRaiser, Immortality, Digital Overdose, Multigroove en Fun Factory, om er slechts een paar te noemen. Zo heb ik een hele horde gouden artiesten als eerste naar Nederland gehaald. Denk hierbij aan Jeff Mills, Robert Hood/Underground Resistance en Ken Ishii. Ik kwam een plaat van Ken tegen in een obscuur platenzaakje. Daarna heb ik hemel en aarde bewogen om hem te boeken. Na een reis van meer dan 24 uur vanuit Tokio en voor de som van 6500 gulden reiskosten was Ken in Nederland. En het was VET!“


“In 2011 vierde ik mijn twintigjarig jubileum als XLR8 met twee albums, natuurlijk op het label van mijn eerste plaat Lower East Side. Ik ga nog steeds lekker; in 2012 en 2013 heb ik enorm veel uitgebracht op het Zimmerman Label van Tanzman en Fraulein Z. Ik sta bekend om schuimbekkende tunes die geclassificeerd kunnen worden als rauwe techno/elektro tot Tanzmetal en minimal techno/elektro. Recent heb ik samen met operazangeres Martina Prins, Martin Duvall en het Dudok Kwartet een klassieke track opgenomen. Daarnaast werk ik samen met David Meiser uit Spanje en Duitse producers/dj’s aan nieuwe projecten.”
“Het waren ruige dagen. Ik heb heel wat meegemaakt, goede tijden en slechte tijden. Nu, in 2015 ben ik vader van een dochter, Kiara Vesper, ouder en hopelijk wijzer.”

Spencer Vos heeft geproduceerd onder de namen:
Axel Rator, Axel E Rator, XLR-8, Spencer, Boris Rechnyf en The Mad Accelerator

Wordt gedraaid door: David Meiser, Fraulein Zimmerman, Anthony Rother, Tanzman, Al Ferox, D.R.U.N.K.

More To Explore