House legend Paul Oakenfold dreams of beginning the American dance revolution

July 29th 2013 When Marcy met house legend Paul Oakenfold

‘Deep house is the next big thing’

Paul Oakenfold in 2013

In 2013 Marcy Goes Wild had a long talk with the British house legend Paul Oakenfold.

Paul Oakenfold (49) is a man of few words. At least, that’s what I expected on the basis of my research, when I had the opportunity to speak with him in Amsterdam. The contrary appears to be true: Paul is kind and accessible, still as passionate as ever and diligently on the look for new musical challenges. That challenge is situated mainly in the United States, where the Brit by origin has been living for years. “Electronic dance music in the US is still in its primary stage. Mainstream reigns supreme, only after that the deepening follows.”

Paul Oakenfold behind the spinning wheels

To break the ice, I confront this pioneer of the dance scene with a few dilemmas. Europe or America? Resolute Oakenfold starts: “When it comes to music, I always chose Europe. Europeans are more open to new music, they are more creative and more cutting edge. Besides that, Europe has much better radio stations!” 

“I miss my record store visits”

With a father who was a musician, Oakenfold grew up surrounded by several music genres. He was mostly interested in bands. After discovering the underground scene and playing there – at so-called illegal M25 raves in London – he soon started working as a producer with well-known bands like The Cure, Culture Beat, the Red Hot Chili Peppers and U2. His love for Run DMC and Public Enemy stems from those days as well. He became one of my personal heroes with his sublime remix of ‘Unfinished Sympathy’ van Massive Attack. Confronted with my admiration, his eyes start glowing of pleasure.

Warm sound

This brings us to the next dilemma: vinyl or digital? Without any hesitation: “Vinyl! Vinyl has a warm sound; the cracks just add to the experience.” Mesmerizing: “I miss my record store visits. The anticipation while waiting in the back of the store until you could listen to a track. By the way, the world’s best record store is situated in Amsterdam. Which one? Well, of course I will keep that pearl to myself. Fact is that you can find the most extraordinary tracks in that store. One day I was biking through Amsterdam and found a bootleg of a show that I did with Madonna at this shop. Some guy from Naples (It) had recorded the show and pressed it on vinyl. And I walked right into it. Unbelievable. In the end I handed it to Madonna as a present.”

Oldskool records

Later during our conversation once more in his incomparable style Oakenfold illustrates his never-ending love for oldskool records. “When I moved from London to Los Angeles I put all my vinyl’s neatly in boxes, labeled them and collected all the information on a list. When I was ready to unload the boxes, I searched for the piece of paper with the list. I’m sure you already guessed: the note was lost. Well, what to do? Nothing left, but unpacking those records one by one and rearranging them from the start. I never got further than the third box of 250 (!). Every time again, I pulled out another track that I forgot I even had, and wanted to hear it. And another, and another…”

“I miss the soul”

These days, on tour Paul rarely plays with vinyl anymore. “I truly respect Sven Väth. He’s been playing with vinyl for thirty years. Travel wise, I personally think it’s very relaxed to work with USB-sticks. Saves a lot of lifting. The down-side of digital is that thousands of tracks are released every day. The quest for new music feels clinical. I miss the soul.” This underlines immediately how this founder of dance music defines the difference between the dance generation of today and ‘the hippies of the nineties’. “The present generation wants it all now, instantly. It has nothing do to with music.” But don’t get him wrong! Paul does not long back to past times. He embraces change, it keeps him alive. With a big smile: “I only still talk about those days with my mates in the pub. We all laugh our asses off about the time when I fell of a stage or something silly like that.”

Oakenfold can’t choose between producing and DJing. “They’re both very special. I do love going into the studio to start working with a blanc canvas and come out totally excited with the sense: ‘This is it! Now we created a diamond’. That moment, that feeling, is indescribable.”

Audience with T-shirt Oakenfold


On August 9thOakenfold’s double-CD ‘We Are Planet Perfecto, Vol. 3 – Vegas To Ibiza’ is released on his own label Perfecto Records. Which of the two discs does he prefer? “I don’t have a preference. I do have a strong opinion about the difference between the two: it’s the tempo. Together the disks constitute a journey. I start out with a sound that’s popular in The States – they’re only beginning with house music now – and I finish on CD2 with a sound that is more appreciated in Europe.” He’s anxious to get to work in the US and lift house to the next level. His dream is to find a band or act like the Chemical Brothers, Underworld, Prodigy or Fat Boy Slim, that will build a bridge between dance and other genres. “I haven’t seen that in America yet. Nor has a huge American DJ arisen, I still haven’t met an Armin van Buuren over there.” Besides this, Oakenfold has a clear view on the future of house short-term: “Deep house is the next big thing.”


The whole year ‘round, Paul is traveling the world, except for January and February, when he’s always at home in the City of Angels. There, his interests focus right now on listening to movie-soundtracks. Also, he’s spending a lot of time in the studio. On top of this, he doesn’t organize any pool parties but likes to gather likeminded spirits around him in so-called think-tanks. Does he, who’s an haute cuisine chef, cook for his guests on those occasions? “No, I hire catering during these events.” Paul is rather covert about his private life. “I’m on the road most of the time and already share such a huge part of my personal life, that I need my home to be alone and unwind.” He doesn’t mind revealing what he would do if tomorrow the world would come to an end. “Of course, I would spend that remaining time with my family and friends.” With a boyish grin: “And I will probably get hammered.” 

Paul Oakenfold doesn’t mind a good party. This becomes clear when he jokingly tells how he stays fit, seen as he will be fifty in August and his existence does not involve a nine-to-five job. With a broad smile: “I just drink a lot of beer.” Continuing on a serious and passionate tone: “I take a lot of vitamins. Especially vitamin D, everybody needs to take that. With vitamins you can add years to your life. The same goes for sleeping. Sleep provides time for your body to recuperate. DJing is hard work. Luckily, I know how far I can go. I know what my ‘cutoff point’ is. And although I never sleep well on a plane, I always try to catch some z’s for a few hours.”


“One of the first times in The Netherlands, in the early nineties, Paul was the opener for the band Primal Scream in pop temple Paradiso in Amsterdam. He decided to go for a bike ride before the show and – how surprising – make a pitstop at a coffeeshop. “I took two hits of a joint and was stoned off my ass. So, when I continued my bike ride, I got completely lost. I didn’t even remember the name of the hotel where I was staying. Finally, I found the hotel, where I took a nap before my gig that night. It was pretty clear that the band members of Primal Scream had not done that. They were stoned out of their mind. I still can’t grasp how they were able to do that concert.” Thinking of Amsterdam, warm feelings bubble up. “I’ve had some amazing moments in that city.”


Oakenfold’s three nominations for the American Grammy Awards were a huge boost. The nominations were for his Creamfield compilation in 2004, his artist album ‘A Lively Mind’ in 2007 and once more in 2009 for his producing work for Madonna. “I truly respect the Grammy’s. They recognize electronic dance music. The Brits can learn a lot from this!” Outraged: “Great-Britain is the cradle of house music, yet there’s no official recognition for the genre. Reggae, ska, indie… yes. But on the terrain of dance music there’s now respect for their own people. What I like about The Netherlands so much, is that you love your DJs. You treat them well. In England this is totally missing.”


This interview was originally in 2013 published on

Houselegende Paul Oakenfold droomt van starten Amerikaanse dancerevolutie

‘Deep house is the next big thing’

Paul Oakenfold (49) is een man van weinig woorden. Dat was althans op basis van research de verwachting toen ik hem uitgebreid in Amsterdam kreeg te spreken. Het tegendeel blijkt waar: Paul blijkt vriendelijk en toegankelijk, nog altijd enorm bevlogen en zoekt naarstig naar nieuwe muzikale uitdagingen. Die uitdaging ligt vooral in de Verenigde Staten waar de Brit al jaren woont. “Elektronische dansmuziek staat daar nog in de kinderschoenen. Mainstream viert daar hoogtij, pas daarna volgt de verdieping.”

Om het ijs te breken, leg ik deze pionier uit de dance scene een aantal dilemma’s voor. Europa of The States? Gedecideerd steekt Oakenfold van wal: “Als het om muziek gaat, kies ik altijd voor Europa. Europeanen staan meer open voor nieuwe muziek, zijn creatiever en meer ‘cutting edge’. En er zijn veel betere radiostations!” 

Met een muzikant als vader groeide Paul Oakenfold op met diverse muziekgenres. Vooral bands hadden zijn interesse. Nadat hij in het underground circuit – op zogenoemde illegale M25 raves in Londen – begon te draaien, belandde hij al snel als producer bij gerenommeerde bands als The Cure, Culture Beat, de Red Hot Chili Peppers en U2. Uit die tijd komt ook zijn voorliefde voor Run DMC en Public Enemy voort.

Warme sound

Mijn persoonlijke held werd hij met zijn ongekend geweldige remix van ‘Unfinished Sympathy’ van Massive Attack. Hiermee geconfronteerd, beginnen zijn ogen genoeglijk te gloeien waarmee naadloos het volgende dilemma wordt ingeleid: vinyl of digitaal? Zonder een seconde twijfel: “Vinyl! Vinyl heeft een warme sound, de kraakjes geven wat extra’s.” Mijmerend: “Ik mis de bezoekjes aan platenzaken, achterin de zaak staan, wachten tot je een track kon beluisteren. Amsterdam heeft trouwens de beste platenzaak ter wereld. Welke? Ja, dat pareltje houd ik natuurlijk lekker voor mezelf. Je komt er de uitzonderlijkste exemplaren tegen. Ik fietste op een dag door Amsterdam en vond bij die geweldige zaak een bootleg van een show die ik met Madonna heb gedaan. Een gast uit Napels had het opgenomen en geperst op vinyl en ik liep er tegenaan. Ongelooflijk. Uiteindelijk heb ik ‘m Madonna cadeau gedaan.” 

“Ik heb echt respect voor Sven Väth. Hij draait al dertig jaar grotendeels met platen.”

Later in het gesprek illustreert Paul Oakenfold nogmaals op weergaloze wijze zijn niet aflatende liefde voor oldskool platen. “Toen ik vanuit Londen naar Los Angeles verhuisde, heb ik al mijn vinyl keurig in dozen ingepakt, deze nauwkeurig gelabeld en die informatie op een lijst verzameld. Dat briefje zocht ik natuurlijk toen ik alles weer uit wilde pakken en, je ziet de bui al hangen, het was kwijt. Hmm, tja, wat te doen? Dan maar een voor een alles uitpakken en opnieuw gaan indelen. Ik ben echter nooit verder dan de derde doos van de tweehonderdvijftig(!) gekomen. Telkens stuitte ik weer op een track waarvan ik was vergeten dat ik hem heb en wilde hem even horen. En toen nog één en nog één …” On tour draait hij nauwelijks meer vinyl. “Ik heb echt respect voor Sven Väth. Hij draait al dertig jaar grotendeels met platen. Ik vind het persoonlijk qua reizen tegenwoordig toch wel relaxed om met usb-sticks te werken. Scheelt een hoop gesjouw. Het nadeel van digitaal is dat er elke dag duizenden tracks worden uitgebracht. Het zoeken van muziek voelt klinisch. Ik mis de soul.” Dat onderstreept meteen hoe de grondlegger van de dance het verschil tussen de dance generatie van heden en de ‘hippies van de jaren negentig’ ziet: “De huidige generatie wil alles nu, direct. Dat heeft niets meer met muziek te maken.” Overigens verlangt hij niet terug naar tijden van weleer. Hij omarmt verandering, het houdt hem levend. Met een big smile: “Ik heb het hoogstens in de pub met mijn maten nog wel eens over vroeger. Liggen we helemaal in een deuk over die tijd dat ik van het podium viel of zo.”

Tussen produceren en dj-en kan Paul niet kiezen. “Ze zijn beide buitengewoon speciaal. Het is heerlijk om met een blanco canvas in de studio aan het werk te gaan en er helemaal opgewonden uit te komen met het gevoel: ‘This is it! Nu hebben we een diamant in handen’. Die momentopname, dat gevoel, is onbeschrijflijk.” 


Op 9 augustus komt Paul Oakenfolds nieuwe dubbelaar ‘We Are Planet Perfecto, Vol. 3 – Vegas To Ibiza’ op zijn eigen label Perfecto Records uit. Welke van deze schijfjes heeft zijn voorkeur? “Ik heb geen voorkeur. Ik heb wel een sterke mening over het verschil tussen de twee; dat is het tempo. Ze vormen samen een reis. Ik begin met een sound die populair is in Amerika – ze beginnen daar net met house – en ik eindig op cd 2 met een in Europa meer gewaardeerde sound.” Hij staat te popelen om in de VS aan de slag te gaan en house naar een ander niveau te tillen. Zijn droom is er een band of act te vinden zoals de Chemical Brothers, Underworld, Prodigy of Fat Boy Slim, die een brug slaat tussen dance en andere genres. “Dat heb ik in Amerika nog niet gezien. Ook is er nog geen grote Amerikaanse dj opgestaan, ik ben er nog geen Armin van Buuren tegengekomen. Europese dj’s domineren nog steeds de scene. Een nieuwe act, dat is wat Amerika nodig heeft.” Overigens heeft hij een duidelijk idee over hoe house zich in het algemeen op korte termijn zal ontwikkelen: “Deep house is the next big thing.” 


Het gehele jaar door reist Paul Oakenfold de hele wereld over. Alleen in januari en februari is hij steevast thuis in the city of angels. Daar ligt zijn interesse op dit moment bij het luisteren naar soundtracks van films en zit hij veel in de studio. Daarnaast houdt hij thuis geen pool party’s maar verzamelt hij graag gelijkgestemde geesten om zich heen in denktanks. Of hij, die zelf overigens chef-kok in de haute cuisine is, dan zelf kookt? “Nee, dan huur ik catering in.” Heel veel over zijn privéleven laat hij niet los. “Ik ben zoveel onderweg en deel al zo’n groot stuk van mijn persoonlijke leven, dat ik thuis nodig heb om alleen op mezelf tot rust te komen.” Wel wil hij kwijt wat hij vanavond zou doen als de wereld morgen zou vergaan. “Natuurlijk ben ik dan bij mijn familie en vrienden.” Met een schalkse grijns: “En ik word waarschijnlijk stomdronken.”

Veel bier drinken

Dat Paul niet vies is van een feestje komt ook tot uitdrukking als hij gekscherend vertelt hoe hij fit blijft, gezien het feit dat hij op 30 augustus de vijftig aantikt en zijn bestaan nu eenmaal geen negen tot vijf baan behelst. Breeduit lachend: “Gewoon veel bier drinken.” Dan serieus en gepassioneerd: “Ik slik veel vitamines. Vooral vitamine D, die heeft iedereen nodig. Daarmee voeg je jaren aan je leven toe. Net als veel slapen. Dan geef je je lichaam de tijd om te herstellen. Dj-en is hard werken maar gelukkig weet ik zelf hoe ver ik kan gaan. Ik weet mijn ‘cutoff point’. En hoewel ik slecht slaap in een vliegtuig, probeer ik onderweg toch altijd een paar uurtjes mee te pikken.”


Een van de eerste keren dat hij in Nederland was, begin jaren negentig, opende hij voor Primal Scream in poptempel Paradiso. Van tevoren besloot hij een fietstochtje te maken en onderweg – hoe kan het ook anders? – naar een coffeeshop te gaan. “Ik nam twee hijsjes van een joint en was knetterstoned. Toen ik verder fietste, raakte ik dus volkomen de weg kwijt; ik wist niet eens meer in welk hotel ik verbleef. Met veel moeite heb ik het toch gevonden en snel een dutje gedaan voor mijn optreden die avond. De bandleden van Primal Scream hadden dat overduidelijk niet gedaan en stonden zo stoned als een garnaal op de bühne. Ik snap nog steeds niet hoe ze dat optreden voor elkaar hebben gekregen.” Bij de gedacht aan Amsterdam komen warme gevoelens bij hem boven. “Ik heb geweldige momenten in die stad meegemaakt.” 


Een grote opsteker zijn de drie nominaties voor de Amerikaanse Grammy Awards: voor zijn Creamfields compilatie in 2004, zijn artiestenalbum ‘A Lively Mind’ in 2007 en opnieuw in 2009 voor het producerswerk voor Madonna. “Ik heb echt respect voor de Grammy’s. Ze erkennen elektronische dancemuziek. Daar kunnen de Britten nog wat van leren!” Verontwaardigd: “Terwijl Groot-Brittannië de bakermat van de house is, bestaat daar geen enkele erkenning voor het genre. Wel voor reggae, ska, indie. Maar op het gebied van dansmuziek is er geen respect voor de eigen mensen. Dat vind ik in Nederland geweldig. Jullie zijn gek met jullie dj’s, ze worden op handen gedragen. In Engeland ontbreekt dat op alle fronten.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.